Bradley Helwig (22) was 21 toen een onverwacht telefoontje hem naar de spoedafdeling stuurde. Kjersti Aerts (23) was 12 toen ze plots ernstig ziek werd. Beiden kregen de diagnose diabetes type 1. Sindsdien draait hun leven om rekenen, plannen en opletten. Niet af en toe, maar altijd.
Bradley Helwig was 21 toen zijn leven plots veranderde. “Ik zat ’s avonds op de zetel”, zegt hij. “Rond half elf belde de dokter. Ik moest meteen naar de spoedafdeling.” Eerder die dag had hij een verplicht medisch onderzoek gehad op zijn werk. In zijn urine zat veel suiker. Helwig moest een week in het ziekenhuis blijven, daar is zijn diabetes type 1 vastgesteld. Daar leerden artsen hem opnieuw omgaan met normale bloedsuikers.
“Ze brengen je lichaam eerst terug in balans. Daarna krijg je uitleg over eten, spuiten,…”
Bradley Helwig.
Bij Kjersti Aerts kwam de diagnose veel vroeger, ze was 12. “Ik stond om zes uur op en begon te hyperventileren”, zegt ze. “Mijn ouders dachten dat het stress was.” De klachten gingen niet over. “Ik had extreme dorst. Ik kon niet meer eten. Ik wist ook niet meer waar mijn mond was.” Toen ze bij haar huisdokter aankwam werd haar gezegd dat ze naar de spoed moest.
“Ik werd wakker in het ziekenhuis. Toen zeiden ze dat ik diabetes type 1 had.”
Kjersti Aerts.
Signalen die niemand herkende
Beiden hadden al langer klachten, maar niemand legde de link. Helwig viel snel af. “Mijn lichaam kon geen water meer vasthouden, daarom verloor ik zoveel gewicht”, zegt hij. “Ik dacht gewoon dat ik goed bezig was met afvallen.”
Ook Aerts herkent dat. “Ik was zeven kilo kwijt in minder dan een maand”, zegt ze. “Het was de examenperiode. Ik dacht gewoon dat dat door de stress kwam.” Ze zag wazig, was constant moe en had altijd dorst.
“Dat zijn duidelijke symptomen van diabetes, maar je moet ze kennen om de link te kunnen leggen. Dat was in mijn geval niet zo.”
Kjersti Aerts.
Leven met rekenen
Diabetes type 1 stopt nooit. Dat weten ze allebei. “Je rekent constant”, zegt Helwig. “Koolhydraten, insuline, timing.” Spontaan eten is moeilijk, en met sporten moet je rekening houden. “Voor het sporten eet of drink ik iets. Anders zak ik te laag met mijn suikers”, zegt Aerts. “Ik moet altijd iets meenemen. Druivensuiker, koekjes, drinken.”
“Je bent er gewoon constant mee bezig. Dat is niet gemakkelijk.”
Bradley Helwig.
Mentale grenzen
Niet elke dag is even zwaar, maar soms is het te veel. “Soms heb ik er genoeg van”, zegt Aerts. “Dan wil ik er even niet meer mee bezig zijn.” Maar stoppen kan niet. “Hoe beter ik het onder controle heb, hoe beter mijn levenskwaliteit”, zegt ze.
Ook Helwig kent die momenten. “Onverklaarbaar een hoge suikerspiegel hebben, zonder te zakken. Dat is erg vervelend”, zegt hij. Daar komt ook fysieke pijn bij. “Spuiten is niet leuk, ik krijg er blauwe plekken van.” Mensen met diabetes type 1 moeten insuline spuiten omdat hun lichaam zelf geen insuline meer aanmaakt. Zonder insuline blijft de bloedsuiker hoog, en dat is gevaarlijk.
Moeilijke momenten
Meestal voelen ze zich niet anders dan leeftijdsgenoten, maar er zijn uitzonderingen. Aerts herinnert zich een festival. “Mijn suiker stond de hele dag te laag”, zegt ze. Ik moest constant gaan zitten.” Haar vrienden wilden naar concerten, maar zij kon niet mee. “Het is een stomme situatie. Je wilt je vrienden naar concerten laten gaan, maar aan de andere kant is er een kans dat ik flauwval door te lage suikers. Dan wil je natuurlijk liever dat iemand van je vrienden bij je blijft.”
Op dat moment is het heel dubbel, want je wil natuurlijk niet een last zijn voor anderen.”
Kjersti Aerts.
Helwig herkent het gevoel. Hij moest aangepaste pauzes aanvragen op zijn werk door zijn ziekte. “Als mijn suiker laag is op werk, moet ik even gaan zitten en wat eten”, zegt hij. “Dat is niet omdat ik lui ben, maar gewoon omdat ik niet anders kan.”
“Veel mensen snappen dat soms niet.”
Bradley Helwig.
Symptomen niet herkennen
Beiden zouden eerder de symptomen van diabetes type 1 willen herkend hebben. “Bij mij is het echt uit de hand gelopen. Het was levensbedreigend omdat ik zo laat doorhad dat ik diabetes had”, zegt Aerts. Artsen zeiden haar dat ze het als volwassene misschien niet had overleefd.
“Dat blijft hangen.”
Kjersti Aerts.
Helwig is het te weten gekomen via de jaarlijkse medische test op zijn werk.
“Zonder dat was ik gewoon doorgegaan zonder iets door te hebben. Tot ik in een coma was beland.”
Bradley Helwig.
