Mensen zoeken graag de grens op. De een zal dat doen door te bungeejumpen of te skydiven. Die grens kan je ook op een andere manier op zoeken: een wereldrecord verbreken. Dat idee kregen Viktor Vanoppen en Lennert Schots. Maar hoe gezond is het om zo’n lange inspanning te leveren?
Viktor Vanoppen verbrak begin december 2025 het Guines World Record voor burpees in twaalf uur. In die twaalf uur deed hij 6.257 burpees. Lennert Schots verbrak het Guinnes World Record voor pull-ups in vierentwintig uur. Hij deed er 11.900. “Het idee begon heel flauw. Lennert zei dat hij een gek idee had”, lacht Vanoppen. “Hij wou het wereldrecord pull-ups verbreken in vierentwintig uur en voor mij had hij het wereldrecord burpees verbreken in twaalf uur in gedachte.” Het wereldrecord vond plaats in de Hybrid Academy in Diest. Schots is medeoprichter van de sportschool en Vanoppen is een van de coaches.
“Na die twaalf uur was ik blij dat ik het had gehaald. De grootste opluchting was bij het achtste uur, want toen wist ik dat ik het zou halen”, vertelt Vanoppen. Hij vertelt dat de mensen die hem kwamen aanmoedigen een grote rol hebben gespeeld in zijn doorzetting. “Toen het voorbij was, was mijn lichaam heel stijf en voelde ik dat mijn rechterschouder overbelast was.” De boodschap was: veel rusten en veel stretchen.
Kevin De Pauw, professor aan de faculteit Lichamelijke Opvoeding en Kinesitherapie van de Vrije Universiteit Brussel, legt uit wat er met ons lichaam gebeurt als we extreme inspanningen leveren. “Bij een oefening zoals burpees en pull-ups, komen er kleine scheurtjes in de spieren. Die kunnen herstellen, maar dat gaat gepaard met spierpijn en die kan lang aanhouden. Die scheurtjes genezen uiteindelijk, dus dat maakt het niet noodzakelijke ongezond.”
Voorbereiding is het halve werk
Vanoppen begon vier maanden voor zijn prestatie met de voorbereiding. Elke week verhoogde hij het aantal burpees. “Ik was bezig met een set van drieduizend burpees tijdens de voorbereiding. Dat is ongeveer vijf uur. Opeens voelde ik mij heel misselijk. Wat bleek was dat mijn vorm nog niet goed zat, ik bewoog te veel met mijn hoofd en daardoor werd ik misselijk”, legt Vanoppen uit.
De Pauw gebruikt ultralopers als voorbeeld als het gaat over extreme inspanningen. “Ons lichaam past zich aan aan een stimulus. Ultralopers lopen vaak tussen de honderd à honderdtwintig kilometer per week. Het lichaam is die inspanning zo gewoon dat ze ook weinig blessures krijgen.” Bij mensen die een wereldrecord willen verbreken, is veel en op de juiste manier trainen ook belangrijk. “Burpees zijn dynamische oefeningen, dat wil zeggen dat je meerdere spiergroepen op hetzelfde moment activeert. Daarbij is een juiste techniek belangrijk”, vertelt De Pauw.
Grenzen
“Ik zoek graag mijn grenzen op. Ik heb de Bergham Run gedaan toen ik achttien was en ik had toen een scheenbeenvliesontsteking”, lacht Vanoppen. De Bergham Run is een proef die de Belgische Special Forces doen tijdens hun training. In vijftig minuten moet de persoon een route afleggen van acht kilometer met een rugzak van twintig kilo op legerlaarzen. “Ik ben zelfzeker als het om grenzen gaat. Als ik op voorhand weet dat ik lichamelijk niet fit ben, zou ik die Bergham Run niet hebben gedaan. Ik heb ook al een marathon gelopen. De reden is omdat je sportprestaties zwart op wit kan registreren. Het is meetbaar”, vertelt Vanoppen.
Veel van de sportmotivatie komt uit eigen ambitie. “We weten niet waar de menselijke grens ligt. Dé tip om een lange inspanning te leveren zoals een ultrarun of een wereldrecord verspreid over twaalf uur is mindset”, legt De Pauw uit. “Als je begint met trainen voor een lange inspanning, is het in het begin tien procent mindset en negentig procent fysiek. Tegen het einde is het andersom.”
Ons lichaam is tot meer in staat dan we denken. De vraag is altijd ‘Waar is de grens?’ maar ons lichaam kan snel aanpassen. “De reden dat ultralopers de inspanning lang kunnen volhouden is omdat ze doelen maken in hun hoofd. Bijvoorbeeld: de eerste vijftig kilometer doe ik voor mijn partner, de volgende twintig zijn voor mijn gezin. Op die manier kunnen ze de pijn onderdrukken en langer blijven doorgaan, dat is bij recordhouders die iets lang moeten doen, ook zo.”
