Hannah Thijs (25) kreeg op haar zeventiende de diagnose ziekte van Crohn. Vandaag studeert ze dans in Londen. Haar verhaal toont hoe een onzichtbare ziekte niet alleen het lichaam, maar ook het hoofd beïnvloedt. En hoe leven met crohn een voortdurende oefening wordt: “Negatieve gedachten kunnen mijn Crohn triggeren, en omgekeerd veroorzaakt buikpijn weer angst en donkere gedachten. Alles beïnvloedt elkaar.”
Voor haar dansopleiding maakte Hannah al verschillende werkstukken rond haar ziekte. “Mijn opdracht ging over drie thema’s uit de dance science. Rust en slaap, cardio, en mentale gezondheid.” Die onderwerpen koppelde ze rechtstreeks aan haar leven met crohn. “Ik zit nog altijd in een leerproces om milder te zijn voor mijn lichaam en voor mezelf”, zegt ze. Dans werd geen prestatie meer, maar een manier om te luisteren. Voor Hannah is expressie daarin essentieel. “Bewegen en creëren helpen mij bij mijn ziekte,” zegt ze. “Bij crohn is het extra belangrijk om emoties te uiten. Als je alles opkropt, voelt je lichaam dat.”
In haar praktijk verdiepte ze zich in de gut–brain axis, de wisselwerking tussen darmen, brein en emoties. “Sommige mensen noemen crohn een psychosomatische ziekte,” vertelt ze. “Het idee dat emoties zich vastzetten in je lichaam en er dan als ziekte uitkomen.” Ze legt ook uit hoe lichamelijke processen een rol spelen. “Serotonine, een stof die belangrijk is voor je stemming, wordt voor een groot deel aangemaakt door bacteriën in je darmen,” vertelt ze. “Maar bij de ziekte van Crohn liggen die darmen helemaal overhoop. Dat heeft dus ook effect op je hoofd.” Dat merkt ze elke dag. “Ik heb moeite met emotieregulatie, met simpele cognitieve taken, en ik heb vaak brain fog. Het is constant inchecken. Negatieve gedachten kunnen mijn crohn triggeren, en omgekeerd veroorzaakt buikpijn weer angst en donkere gedachten. Alles beïnvloedt elkaar.” In Londen werkt ze verder aan haar toekomst, met haar lichaam als gids. “Ik dans niet ondanks mijn crohn. Ik dans met mijn crohn.”
Hannah was zeventien toen ze ziek werd. “Het leek eerst gewoon een buikgriep”, vertelt ze. “Maar die ging niet over.” Het was een turbulente periode: examens op school, en thuis een vechtscheiding tussen haar ouders. “De stress was enorm. Alles kwam samen.” De ziekte wordt vaak vastgesteld op jonge leeftijd. “De grootste piek ligt tussen 15 en 25 jaar”, zegt gastro-enteroloog Bram Verstockt (UZ Leuven). “Net in een levensfase waarin jongeren belangrijke stappen zetten, privé en professioneel.”
Omdat haar vader de diagnose Colitis ulcerosa heeft, een chronische darmonsteking die alleen de dikke darm aantast, gingen artsen sneller op zoek naar een onderliggende oorzaak. Eerst kreeg Hannah een kuur cortisone, in de hoop dat de ontstekingen zouden verdwijnen. “Er was echt hoop dat het tijdelijk was, dat het gewoon voorbij zou gaan.” Maar de klachten bleven. Niet veel later volgde de diagnose: de ziekte van Crohn. “Je kan een zeer zware darmontsteking hebben zonder dat het op je gezicht te lezen staat”, benadrukt Verstockt. “Dat zorgt vaak voor onbegrip in de omgeving.”
Wat is de ziekte van Crohn?
| De ziekte van Crohn is een chronische ontstekingsziektse van het spijsverteringskanaal. |
| Ze maakt deel uit van de groep IBD (Inflammatory Bowel Disease). |
| De ziekte verloopt in opvlammingen en periodes van remissie. |
| Klachten: buikpijn, langdurige diarree, vermoeidheid, gewichtsverlies en algemene malaise. |
| Crohn is onzichtbaar: mensen zien vaak niet hoe ziek iemand is. |
| De ziekte is niet te genezen, maar wel behandelbaar met medicatie. |
| Met de juiste opvolging hebben de meeste mensen met Crohn een normale levensverwachting. |
Volgens Verstockt is crohn een typisch voorbeeld van een onzichtbare ziekte. “Er rust een groot taboe op alles wat met stoelgang, diarree en buikpijn te maken heeft”, zegt hij. “Dat zijn klachten waar mensen niet spontaan over praten.”
Hannah herinnert zich hoe ze als minderjarige medicatie kreeg die voor haar niet werkte. “Ik noem het zelf tweederangsmedicatie”, zegt ze. “Ik had het gevoel dat de dokters me niet serieus namen, misschien ook omdat ik nog zo jong was.” Bovenop de fysieke klachten komt zo ook een mentale weerslag. “Dat mentale aspect is enorm belangrijk”, zegt Verstockt. “En het wordt nog te vaak onderschat.” De bijwerkingen waren groot. “Ik verloor elk contact met mijn lichaam”, vertelt ze. “Ik wist niet meer wat ik voelde, wat normaal was en wat niet.” Die vervreemding had ook een mentale impact. Ze belandde in een depressie. “Mijn lichaam deed dingen waar ik geen controle over had”, zegt ze. “En tegelijk werd er van mij verwacht dat ik gewoon bleef functioneren.”
Toch benadrukt Verstockt dat crohn geen eindpunt hoeft te zijn. “Onze ambitie is altijd om mensen een kwaliteitsvol leven te laten leiden. Zodat ze hun leven kunnen uitbouwen zoals hun leeftijdsgenoten.” Daarom wordt de ziekte volgens hem multidisciplinair aangepakt. “Niet alleen door artsen, maar ook door IBD-verpleegkundigen, psychologen en diëtisten. We moeten niet enkel die diarree en buikpijn behandelen, maar ook de vermoeidheid en de mentale component.”
Toen Hannah begin twintig was, begon het stilaan beter te gaan. Ze startte met een nieuwe medicatie die wel aansloeg. “Die vertrouw ik enorm. Dat heeft mijn leven echt veranderd.” Toch is de ziekte nooit helemaal weg. Vooral stress blijft een trigger. “Tijdens stresserende periodes heb ik extra angst dat de ziekte weer gaat opvlammen.”
Haar lichaam leren vertrouwen
Vandaag studeert Hannah dans in Londen. Haar lichaam is haar instrument, maar ook haar kwetsbaarste plek. “Ik merk dat ik meer rust nodig heb dan mijn leeftijdsgenoten”, merkt ze op. “Ik heb nog steeds last van brain fog en vermoeidheid. Dat blijft zoeken.” Waar schaamte vroeger overheerste, is haar houding intussen veranderd. “Vroeger durfde ik het amper te zeggen. Nu maak ik er soms een grapje over: ja, het is echt shit.”
