Disney is al een tijdje aan de slag met live-action remakes van hun klassiekers, ze nemen de film opnieuw op met echte mensen in plaats van animatie. Denk aan The Lion, King, Belle en het Beest… Maar twee van deze remakes kregen wat extra aandacht. Ariel uit De Kleine Zeemeermin ging van een witte prinses met rood haar naar een zwarte prinses. En ook Sneeuwwitje kreeg een laag controverse over zich heen met de casting van de Latijns-Amerikaanse Rachel Zegler. “Maar ik weet niet hoe lang deze trend zich nog zal voortzetten”, vertelt Roel Vande Winkel.
Voor liefhebber Sandy van der Keelen heeft Disney een speciale plek in haar hart.
“Disney is voor mij ontsnappen. Als ik aan Disney denk, of een bezoek aan Disneyparken, dan voel ik me als een klein kind. Superblij en ontspannen”, vertelt ze.
Daarom raakt het haar wanneer iconische personages anders worden neergezet. “Ik vind dat ergens een beetje jammer, want dat is toch wel een beetje de geschiedenis veranderen. Er mag zeker meer diversiteit komen binnen de films, dus nieuwe prinsessen met een andere huidskleur of in een rolstoel, daar heb ik totaal geen problemen mee. Maar de huidige sprookjes die we al zo lang kennen, die zouden toch moeten blijven zoals ze geschreven zijn.”
Voor van der Keelen raakte het echt wel een gevoelige snaar toen haar favoriete prinses, Ariel in De Kleine Zeemeermin, door een zwarte actrice was. Terwijl ze in de originele film een witte prinses met rood haar is.
“Ik snap dat mensen boos reageren. Ariel is toevallig mijn favoriete prinses. Ik heb de remake zelf nog niet bekeken omdat ik het jammer vind dat ze daar een zwarte prinses voor hebben genomen.”
Niet toevallig
Filmhistoricus Roel Vande Winkel (KU Leuven) ziet de discussie rond Disney’s live-action remakes vooral als een spiegel van de tijdgeest. “Je hebt het dan natuurlijk over die live-action remakes, waarin men inderdaad de personages aanpast van bijvoorbeeld huidskleur,” zegt hij. “Zeker bij Sneeuwwitje vond ik dat een interessante of gewaagde keuze, omdat het sprookje zegt: wit als sneeuw. Als je dan iemand kiest die toch een beetje kleur heeft, dan is dat een gewaagde keuze of een dappere beslissing.”
Volgens Vande Winkel past Disney zich gewoon aan aan de wereld. “Disney probeert meer divers te zijn en een divers publiek te bereiken. In 2009 hebben ze dat zelfs al gedaan in een getekende animatiefilm, De Prinses en de Kikker, waarin er ineens een zwarte prinses opdook, wat revolutionair was.”
Die keuzes worden niet gemaakt onder druk, zegt hij, maar omdat het financieel rendeert. “Megabedrijven doen wat zij denken dat commercieel interessant is. Heel simpel. Toen Black Panther, een heldenfilm met een overwegend zwarte cast, een groot succes had, dacht men: oké, hier zit brood in.”
Toch weet hij niet of Disney dat pad blijft volgen. De politieke wind in de VS staat namelijk anders. “Onder de huidige president wordt er echt een kruistocht gevoerd tegen alles wat een beetje woke is of divers. Ik vind pogingen om meer divers te zijn heel positief, maar voor de huidige Amerikaanse regering geldt dat niet.”
De felle reacties van sommige fans ziet hij als begrijpelijk. “Als je opgroeit met de originele Sneeuwwitje, die bestaat sinds de jaren 30, dan zit dat zó ingebakken. Het is maar wanneer het eens anders wordt gedaan dat je denkt: ah ja, zo kan het ook.”
Diverse representatie in films vindt hij daarom gewoon logisch. “Het is positief dat een maatschappij meer divers uitgebeeld wordt. Waarom niet een prinses in een rolstoel?”
“Kijk naar Bridgerton. In het begin denk je: wat is dit? Puur omdat je het niet gewoon bent. Maar daarna merk je heel snel dat je je aanpast.”
En vaak went het sneller dan je denkt. “Als je kijkt naar een reeks zoals Bridgerton, dat speelt zich eeuwen geleden af in Engeland. Klassiek zijn we gewoon dat alle mensen daar wit in zijn, en nu castten men iedereen, welke kleur die ook heeft. Dan denk je in het begin even: Wat is dat? Puur omdat je dat niet gewoon bent, maar je past je snel aan”, vertelt Vande Winkel.
