Ze speelden al 24 uur durende improvisatieshows, leefden in een klein kot, zongen karaoke doorheen de nacht, en werden gevolgd door publiek dat nooit zeker wist wat er nu weer zou gebeuren. Op 19 december slaan Lars Franco en Rune Carrette opnieuw toe in Villa Basta, met een performance die Voorlopig nog niks heet. De naam mag je bijzonder letterlijk nemen.
“We hebben momenteel nog niks voorbereid voor de performance”, zegt Lars Franco. “Dus de mensen die een ticket kopen, weten net als wij niet wat er gaat gebeuren”. Ook voor Rune Carrette voelt die leegte eerder als een cadeau dan een probleem. “Er zijn nul verwachtingen voor ons”, zegt hij. “Dat geeft ons de vrijheid om het zo zot mogelijk te maken”.
Hun nieuwe performance Voorlopig nog niks wordt een week voor de voorstelling begint uit de grond gestampt. Geen maandenlange voorbereiding, en geen uitgewerkt script. “De performance kan twintig uur duren, of vijf minuten. Wij weten het zelf nog niet”, zegt Carrette.
Het duo wil in deze performance zo min mogelijk vooraf bespreken. “We praten bewust niet over de performance. De show moet echt één week op voorhand ontstaan”, zegt Franco.
“Deze keer krijg je alleen maar kwaliteit. Vanuit mijn kant. Lars moet dan ook nog iets doen”, zegt Carrette al lachend.
Van kot naar theaterzaal
Het duo heeft al twee 24-uurs performances achter de rug. Die shows zaten vol improvisatie en absurditeit. “Veters leren strikken vond ik moeilijker dan 24 uur te vullen”, grapt Carrette. “Ik bind mijn veters nog altijd als een kleuter”, voegt hij toe.
In de eerste editie van de Franco & Carrette show zaten ze 24 uur opgesloten in een klein kot. Alles wat ze deden, was te zien op een scherm aan de andere kant van de muur. “Elke vijf minuten gebeurde er iets anders, als kijker miste je altijd iets als je even niet keek”, zegt Carrette.
De tweede editie vond plaats in de theaterzaal van Villa Basta. Ze werkten opnieuw 24 uur door, maar deze keer met live publiek. De focus verschoof: minder op zichzelf, maar meer op entertainment. Dat maakte het zwaarder en intenser. Tijdens de show kon het publiek zelf ook op het podium stappen. “Een vriend van ons heeft een roast voorbereid voor ons. Hij heeft die dan ook tijdens onze show gegeven”, zegt Carrette.
“Iemand duwde tijdens de show een superpikante peper in mijn mond. Ik had eigenlijk 24 uur lang pijn als ik naar het toilet moest.”
Lars Franco.
Toch bekijkt het duo die ervaringen met trots. “Onze twee performances hebben we twee keer 24 uur met improvisatie gevuld”, zegt Carrette.
Voorbereiden door niet voor te bereiden
De grootste verandering is de manier van werken. De vorige shows waren deels voorbereid, maar vooral gevuld met improvisatie. Ze dachten maanden vooraf na. Dat doen ze nu niet meer. “We maken nu een volledig voorbereide show die in een week ontstaat”, zegt Franco.
Het verschil met de 24-uurs performances blijft groot. Toen moesten ze ‘vullen’. Nu willen ze ‘maken’.
Waarom?
De jongens zoeken al van jongs af aan naar speelsheid. “Ik klom altijd in bomen, ik speelde gevechten met takken, en soms kreeg ik dan een tak in mijn gezicht. Maar die speelsheid zoeken wij terug op in onze performances”, zegt Carrette.
Franco daarentegen vindt zijn plezier in het experiment.
“Ik kan blokfluit spelen met mijn twee neusgaten. Ik wil dat niet alleen op mijn kamer doen.”
Lars Franco.
Of het duo tijdens de performance ook met hun neus gaat fluiten? “Wat niet is, kan nog komen”, zeggen ze.
Durven proberen
Veel jongeren spenderen hun tijd op hun gsm. Ze scrollen eindeloos op Instagram of TikTok. “Gsm’s sluiten je op. Ga naar buiten”, zegt Carrette. “Ik scroll zelf weinig, maar ik snap de verleiding wel”.
Het duo wil jongeren met hun performance tonen dat proberen belangrijker is dan perfect zijn. “Doe geen 24-uurs performance, want het is niet altijd even gemakkelijk”, zegt Franco. “Maar durf wel maken”.
