Daan Kwanten leeft met een metalen hartklep. Daardoor moet hij bloedverdunners nemen. Hij is niet bang, hij sport, studeert en gaat uit. Wat voor hem vanzelfsprekend voelt, was voor zijn ouders jarenlang allesbehalve dat.
Voor de mama van Kwanten, Wendy Aerden, staat de geboorte van haar zoon nog scherp op haar netvlies. “Ik was nog maar net bevallen. De dag na zijn geboorte zei de kinderarts: ‘Ik hoor iets aan zijn hart, dat is niet normaal. Je moet naar Leuven’”, zegt Aerden.
Er klonk een ruis aan het hartje van Kwanten. De eerste dag van zijn geboorte klonk het onschuldig, maar dat was het niet. In Leuven volgde het verdict. Er was een groot gat tussen de hartkamers, verkeerd aangesloten bloedvaten en te weinig zuurstof in zijn lichaam. “Hij had geluk dat het grote gat er was: daardoor mengde het bloed zich en kreeg hij toch genoeg zuurstof om te overleven”, zegt Aerden.
14 dagen oud
De eerste hartoperatie kwam er toen Kwanten 14 dagen oud was. “De artsen hadden alles voorbereid”, zegt Aerden. “Maar na de operatie zeiden ze: ‘zijn hart neemt het niet over’.” Zo belandde Kwanten dagenlang aan[SV1] de ECMO, een hart-longmachine die tijdelijk de functie van het falende hart overneemt. “Hoe langer dat duurde, hoe kleiner zijn overlevingskans”, zegt ze. “Hij zwol zo hard op dat ik mijn eigen kind niet meer herkende.”
Een maand intensieve zorg volgde. Daarna volgde en maand cardiologie. “Hij lag daar aan kabels en machines. We mochten hem amper aanraken.” Toch hield hij vol.
“Hij is een vechter. Dat was toen al duidelijk.”
Wendy Aerden.
Kwanten zelf herinnert zich daar niets van. “Ik heb eigenlijk nooit bewust last gehad van mijn hart, ik weet niet hoe een normaal hart voelt. Ik ben dit gewoon”, zegt hij.
Na twee maanden mocht hij naar huis. De afwijkingen waren hersteld, maar het verhaal was nog niet voorbij.
Tweeënhalf jaar
Tijdens de vele controles viel iets op. “Er was een lekkage aan de aortaklep”, zegt Aerden. “Bloed stroomde terug naar het hart.” In het begin was dat nog aanvaardbaar, maar de lekkage werd groter. De hartkamer begon uit te zetten. “Op dat moment moesten we ingrijpen, anders riskeerde hij blijvende schade.”
Daan was tweeënhalf. Te jong voor een biologische klep. “Een biologische klep gaat maar 10 tot 20 jaar mee. De enige optie was dus een metalen hartklep”, zegt Aerden. “ Door de lekkage was zijn hartkamer al iets uitgezet. Daardoor kon er een metalen hartklep geplaatst worden die groot genoeg was voor de rest van zijn leven.”
Bloedverdunners
De metalen klep doet wat ze moet doen, maar er is een nadeel. “Bloed dat in aanraking komt met metaal heeft de neiging om te stollen. Daardoor kunnen er bloedklonters in de bloedbaan komen. Dus moet hij elke dag levenslang bloedverdunners nemen”, zegt Aerden. Dat vraagt discipline. Wonden goed ontsmetten, opletten bij valpartijen, geen alcohol drinken, tandhygiëne goed onderhouden,… “Via het tandvlees kunnen gevaarlijke bacteriën in het bloed komen, daar mag absoluut niets misgaan.”
Daan weet dat. “Als ik me snij, bloed ik meer. En ik moet wonden echt goed verzorgen”, zegt Kwanten.
“Dat is gewoon hoe het is, maar ik kan er echt wel mee leven. Het is altijd zo geweest.”
Daan Kwanten.
Discipline
De geboorte van Kwanten liet sporen na, maar vooral ook discipline. “Daan heeft nooit alcohol gedronken, dat heeft hij zelf beslist”, zegt Aerden. Alcohol verdunt het bloed nog meer, en met bloedverdunners is dat niet ideaal. Het risico op bloedingen stijgt.
“Ik begin er gewoon niet aan. Ik heb evenveel plezier zonder alcohol. Ik kan met de auto naar feestjes rijden, en ik heb geen kater de dag erna.”
Daan Kwanten.
Hij sport veel. Joggen, fitness, lange wandelingen.
“Ik heb de dodentocht gewandeld, dat is 100 kilometer. Dat kan gewoon nog met een metalen hartklep, je moet gewoon weten waar je grenzen liggen.”
Daan Kwanten.
Tikken
Er is altijd dat ene geluid. “Als het muisstil is, hoor je Daans hart tikken door zijn metalen hartklep”, zegt Aerden. “Toen hij nog klein was, gingen mijn man en ik soms in de kamer waar Daan sliep, en dan hoorden we het getik”.
“Dat tikkende horloge in mijn borst, dat hoort gewoon bij mij.”
Daan Kwanten.
