{"id":2568,"date":"2025-12-19T21:58:39","date_gmt":"2025-12-19T20:58:39","guid":{"rendered":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2568"},"modified":"2025-12-19T21:58:39","modified_gmt":"2025-12-19T20:58:39","slug":"je-hebt-er-geen-last-van-maar-je-weet-dat-het-je-waarschijnlijk-ooit-pakt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2568","title":{"rendered":"\u2018Je hebt er geen last van, maar je weet dat het je waarschijnlijk ooit pakt\u2019"},"content":{"rendered":"\n

Kanker. Het woord alleen al geeft koude rillingen. Het is de meest bekende \u2018onzichtbare ziekte\u2019, maar ook de meest alomtegenwoordige. In de media halen publiekslievelingen zoals VRT-icoon Martine Tanghe, huisdichter van <\/strong>De Morgen<\/em> <\/strong>Stijn De Paepe of wereldartiest Arno terecht de spotlights. Zowat iedereen wordt in zijn of haar directe omgeving wel eens geconfronteerd met deze stille doder. Er is veel aandacht voor de hel die mensen moeten doorstaan tijdens een behandeling, maar wat na de revalidatie? Overlevers dragen het hun hele leven mee, en de impact daarvan valt niet te onderschatten.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

De cijfers van het Belgian Cancer Registry alleen al spreken boekdelen. Op twintig jaar tijd is er een stijging van ruwweg een derde vastgesteld. En de prognoses tot 2040 blijven inktzwart: een toename van maar liefst 21%. <\/p>\n\n\n\n

Michael* (25) uit Mechelen kreeg op vierjarige leeftijd al te maken met een horrorscenario.<\/p>\n\n\n\n

“Ik had terugkerende, stekende hoofdpijn. Aangezien ik nog zo jong was, stond ik daar verder niet zo bij stil, maar voor mijn ouders begon een afdaling in de hel.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De diagnose: glioblastoom, een agressieve breinkanker die voornamelijk ouderen treft, met weinig kans op herstel. Kinderen hebben een iets betere prognose, ongeveer 25% leeft meer dan vijf jaar na vaststelling van de kanker. Maar de analyse van de oncologen was keihard.<\/p>\n\n\n\n

\u201cMedisch was ik afgeschreven. Terminaal dus\u201d, vertelt Michael, \u201cmijn kans op overleven was zo klein dat de behandeling ook niet meer werd terugbetaald. Maar mijn ouders hebben nooit opgegeven. Daar betaalden ze wel letterlijk de prijs voor.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nooit echt genezen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Via chirurgische ingrepen zijn de gevaarlijke gezwellen weggesneden en nu is Michael nu opnieuw\u00a0 stabiel, maar hij zal nooit echt van de ziekte af zijn. Om die reden moet hij ook een of twee keer per jaar, afhankelijk van zijn toestand, naar het ziekenhuis voor een check-up.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\u201cVier jaar geleden kreeg ik opnieuw hoofdpijn. Scans toonden aan dat er weer iets zat\u201d, gaat Michael verder, \u201cgeen volledige recessie, maar het blijft gevaarlijk. Dus weer onder het mes, en verder gaan met het leven.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ook op professioneel vlak blijft het Michael soms achtervolgen.
\u201cMijn ziekteverleden heb ik bij mijn sollicitaties niet verzwegen\u201d, zegt hij, \u201cMijn huidige werkgever overtuigen van mijn fysieke en mentale fitheid kostte best wat overtuigingskracht. Soms zien ze het door je ziekteverleden als \u2018de investering niet waard\u2019.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cLaat het je leven niet controleren\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u201cUiteraard blijft de kans op een terugval er altijd\u201d, stelt hij nuchter vast, \u201cmaar anderzijds ben ik ironisch genoeg dankzij die strikte opvolging veel zekerder van mijn goede gezondheid dan de gemiddelde Belg.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Tijdens zijn revalidatie kon Michael in supportgroepen terecht voor steun van lotgenoten, en het zorgde voor extra inspiratie om het leven positief te bekijken.
\u201cJe ziet daar soms mensen waarbij alles in hun leven rond de kanker draait\u201d, zucht hij, \u201cdat is vreselijk om te zien. Die mensen laten zichzelf zo opgevreten worden door de negativiteit, dat ze het positieve niet meer zien. Zeker als je dan na een tijdje het aantal leden van de groep ziet minderen omdat niet iedereen het haalt. Be happy with the misery you have<\/em>, dat heeft de kanker mij geleerd.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Omkadering is en blijft cruciaal<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ook bij vzw De Zonnebloem horen we een soortgelijk verhaal. Dit gloednieuwe inloophuis voor mensen met kanker in Genk is ontstaan uit de bezieling en het doorzettingsvermogen van initiatiefnemers Mieke Sybers en Bart Hiemeleers .<\/p>\n\n\n\n

\u201cVanuit Levensloop Genk, een jaarlijks terugkerend sportevenement van Kom op Tegen Kanker<\/em>, zijn Bart en ikzelf almaar meer overtuigd geraakt van de pure noodzaak van permanente ondersteuning bij kankerpati\u00ebnten\u201d, stelt Mieke.<\/p>\n\n\n\n

Dat blijkt dan ook in de praktijk. De twee opendeurdagen voor het grote publiek eind november trokken meer dan duizend bezoekers.<\/p>\n\n\n\n

\u201cOp de daaropvolgende inloopdagen hebben we liefst een tachtigtal mensen ontvangen die direct met de ziekte zelf geconfronteerd werden, en dat succes doet ons enorm plezier\u201d, lacht Mieke.<\/p>\n\n\n\n


Drempelvrees<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Centraal in de ontmoetingsruimte hangt het schilderij \u2018Maskers\u2019, gemaakt voor een jonge vrouw met kanker. Het is een mooie artistieke voorstelling van de angsten en vele verschillende fa\u00e7ades die kankerpati\u00ebnten tijdens of na hun behandeling optrekken naar de buitenwereld toe.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

\u201cJe zou schrikken van de weerstand die mensen moeten overwinnen om hier voor het eerst binnen te stappen\u201d, gaat Mieke verder, \u201cze moeten als het ware leren dat ze hier weer zichzelf mogen zijn, zonder maskers naar de buitenwereld, onder lotgenoten. Er is nog geen enkele persoon die alleen is binnengekomen. Allemaal hebben ze die kleine duw of steun nodig.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Klankbord<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u201cVooral jonge mensen kunnen in een negatieve spiraal terechtkomen\u201d, gaat ze verder, \u201cze zitten een hele tijd ziek thuis, hun hele leven staat op pauze, terwijl hun partners, vaak uit financi\u00eble noodzaak, extra hard aan het werk gaan.\u201d

Jonge mensen hebben nog meer nood om een groep lotgenoten van dezelfde leeftijd te kunnen vinden, wat vaak moeilijker verloopt.<\/p>\n\n\n\n

\u201cDat patroon proberen we hier samen te doorbreken, dan pas is onze missie geslaagd\u201d, eindigt Mieke.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Zonnebloem hoopt vanaf nu een veilig huis te kunnen bieden voor pati\u00ebnten die zich alleen voelen in hun strijd \u00a9 Nick Martens<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Zowel fysieke als mentaal zieken kunnen bij Zonnebloem terecht. De vzw bestaat met de opening van het Inloophuis nu uit twee aparte pijlers: Het Inloophuis voor mensen met kanker en het Belevingshuis voor personen met een mentale beperking. Een team van een vijftigtal vrijwilligers, waaronder zorgprofessionals staat voor beide groepen klaar. <\/p>\n\n\n\n

*Michael is een schuilnaam. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kanker. Het woord alleen al geeft koude rillingen. Het is de meest bekende \u2018onzichtbare ziekte\u2019, maar ook de meest alomtegenwoordige. In de media halen publiekslievelingen zoals VRT-icoon Martine Tanghe, huisdichter…<\/p>\n","protected":false},"author":22,"featured_media":2570,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[30,33],"tags":[],"class_list":["post-2568","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuwslab","category-ziekte-gezondheid"],"mb":[],"featured_image_url":{"thumbnail":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-150x150.jpg","medium":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-300x225.jpg","medium_large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-768x576.jpg","large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-1024x768.jpg","1536x1536":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-1536x1152.jpg","2048x2048":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/20251218_130607-2048x1536.jpg"},"post_author":"Nick Martens","assigned_categories":"NieuwsLab, Ziekte & gezondheid","mfb_rest_fields":["title","featured_image_url","post_author","assigned_categories"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2568","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/22"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2568"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2568\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2572,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2568\/revisions\/2572"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2570"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2568"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2568"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2568"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}