{"id":2533,"date":"2025-12-19T19:00:49","date_gmt":"2025-12-19T18:00:49","guid":{"rendered":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2533"},"modified":"2025-12-19T19:00:49","modified_gmt":"2025-12-19T18:00:49","slug":"niet-gezien-wel-gevoeld-leven-met-vulvodynie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2533","title":{"rendered":"Niet gezien, wel gevoeld: leven met vulvodynie"},"content":{"rendered":"\n

Priya was achttien toen haar vagina plots pijn begon te doen. Niet vaag, niet af en toe, maar scherp en allesoverheersend. Jaren laten kreeg ze de diagnose van vulvodynie, chronische pijn in en rond de vagina. \u201cHet deed zo veel pijn dat ik zelfs geen broeken meer kon dragen.\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wat volgde, was geen snelle diagnose, maar een lange zoektocht. \u201cBij mij is het absoluut niet van vandaag op morgen ontstaan. Er zit veel voorgeschiedenis aan vast, zoals bij veel vrouwen met vulvodynie.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dat bevestigt ook Lotte Loones, bekkenbodemtherapeut en seksuoloog in haar eigen praktijk. \u201cDe meeste pati\u00ebnten die bij mij komen hebben vaak al een langdurig medisch traject afgelegd, bijvoorbeeld schimmelinfecties of andere huidproblemen in het verleden. Daardoor is de gevoeligheid in de vaginawand verhoogd\u201d, legt ze uit.<\/p>\n\n\n\n

Bij Priya speelde onder andere vulvair eczeem een rol, iets waar ze al sinds haar kindertijd mee rondliep. \u201cMaar dat is nooit echt opgevolgd. Het was altijd: smeer dit zalfje en het komt wel goed.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cHet zal wel een schimmelinfectie zijn\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zoals bij veel vrouwen met vulvapijn, kreeg Priya eerst een andere diagnose. \u201cBijna elke vrouw met vulvodynie herkent dit: je krijgt te horen dat het een schimmelinfectie is. Je krijgt een zalfje en je wordt weer naar huis gestuurd. Dat is exact wat er bij mij ook gebeurde.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Maar langdurige pijn is natuurlijk niet normaal. \u201cOp een bepaald moment dacht ik: je kan toch niet twee jaar lang een schimmelinfectie hebben?\u201d Toch bleef ze twijfelen aan zichzelf. \u201cJe begint je af te vragen: ligt het aan mij? Voelen andere vrouwen dit misschien ook?\u201d<\/p>\n\n\n\n

De pijn werd intussen steeds heviger. \u201cIk kon geen penetratieseks meer hebben. Maar zelfs los daarvan: gewoon leven deed pijn. Ik kon geen broek meer dragen. Zelfs een onderbroek aantrekken deed pijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Toch werden haar klachten niet altijd serieus genomen. \u201cEen gynaecologe zei letterlijk tegen mij: \u2018Vrouwen horen geen broeken te dragen, maar rokken.\u2019 Dat was een mokerslag. Ik dacht: dit kan toch niet? Dit is niet normaal.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Andere adviezen waren al even onbegrijpelijk. \u201cDrink een wijntje, dan ontspan je wel. Je moet er gewoon even doorbijten. Probeer het nog eens.\u201d Toch benadrukt ze dat ze hier gynaecologen niet in een slecht daglicht wil zetten, omdat ze haar wel geholpen hebben.<\/p>\n\n\n\n

Volgens Loones is er wel een inhaalbeweging aan de gang: \u201cToen ik mijn praktijk opstartte, was die pathologie wat minder gekend, er werd regelmatig naast gekeken. Soms kregen mensen dan een andere diagnose, dat ze gewoon een infectie hadden, of eventjes wat glijmiddel moesten gebruiken, dat het wel vanzelf overging\u2026 De huisartsen zijn intussen veel meer op de hoogte, dus het wordt bekender. Maar het beste is eigenlijk toch bij een gespecialiseerde gynaecoloog langs te gaan, dan wordt de diagnose meestal heel goed gesteld.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Eindelijk een naam voor de pijn<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pas vijf jaar later kwam Priya terecht bij een gespecialiseerde kliniek voor vulva-aandoeningen. \u201cTijdens het eerste consult wist de gynaecoloog het eigenlijk meteen. Hij keek naar mijn huid en zei: dit is eczeem.\u201d Ze pakte het probleem aan en haar huid heelde. Een jaar later bleef de pijn aan haar vagina intern aanhouden. \u201cIk ging terug naar de gynaecoloog, en hij deed toen een test met een wattenstaafje. Dan testen ze de gevoeligheid op verschillende punten bij de vagina en toen werd duidelijk dat mijn zenuwpunten volledig overprikkeld waren.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Dat was het moment waarop ze de diagnose vulvodynie kreeg. \u201cHet betekent dat elke aanraking pijn veroorzaakt, omdat je zenuwen constant \u2018aan\u2019 staan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Behandelingen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Priya koos bewust niet voor medicatie die de pijnprikkels onderdrukt, zoals antidepressiva. \u201cDat pakt de symptomen aan, maar niet de oorzaak. En ik wilde begrijpen waar mijn pijn vandaan kwam.\u201d Bij haar speelde ook jeugdtrauma een rol. \u201cDoor gebeurtenissen in het verleden stond mijn bekkenbodem letterlijk constant gespannen. Mijn lichaam voelde zich nooit veilig.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De oorzaak van vulvodynie is niet altijd even duidelijk. “Door een voorgeschiedenis van medische problematiek en infecties raakt de vaginawand overgevoelig; de dichtheid van de zenuwuiteinden neemt toe en ze reageren heftiger op prikkels. Dit is geen psychische oorzaak\u201d, vertelt Loones. Het zit dus zeker niet tussen de oren. Ze legt ook uit dat stresservaringen, angst of pijnervaringen in het verleden de pijn kunnen verergeren.<\/p>\n\n\n\n

Priya startte met bekkenbodemtherapie, meditatie en psychologische begeleiding. \u201cElke ochtend deed ik oefeningen. Ik leerde tegen mezelf zeggen: ik ben veilig. Mijn lichaam mag ontspannen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Is de pijn weg? \u201cNee. Ik ben niet genezen. Maar ik kan er beter mee omgaan. Ik weet wanneer ik rust nodig heb. Ik weet dat ik niet vijf dagen per week naar kantoor kan, omdat ik anders letterlijk crash.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Loones vertelt over verschillende opties: \u201cEr zijn ook zalven die zenuwengevoeligheid verminderen. Of soms een verdovende zalf, al ben ik daar zelf minder fan van. Er is ook vaak een verwijzing naar een seksuoloog, of naar een bekkenbodemtherapeut. Die verminderdt de spanning in de spieren, en leert je omgaan met de pijn.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Vulvodynie is pijn die je niet ziet, maar zeker wel voelt.<\/em> \u00a9<\/strong>Noor Corthouts<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ze benadrukt ook dat een goede vagina-hygi\u00ebne hier een rol in speelt. Het is belangrijk dat je niet te <\/em>hygi\u00ebnisch bent en oplet met zeepproducten die de gevoeligheid van de vaginawand kunnen vergroten. Het is best om de huid zo neutraal mogelijk te houden.<\/p>\n\n\n\n

In Belgi\u00eb wordt hier soms voor geopereerd. Dan wordt er een deel van de gevoelige huid weggenomen, maar dit is enkel indicatief als laatste optie en niet altijd even succesvol.<\/p>\n\n\n\n

Van eenzaam naar verbonden<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Uit haar eigen ervaring groeide Priya haar engagement bij VulvaStories, een pati\u00ebntenorganisatie voor vrouwen met vulvapijn. \u201cHet begon gewoon met lotgenoten die met elkaar wilden praten. Omdat artsen er niet altijd kunnen zijn, maar wij wel.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Vandaag organiseert VulvaStories maandelijkse sessies, van gesprekken over intimiteit en daten tot creatieve workshops. \u201cWe willen vooral dat vrouwen zich niet meer alleen voelen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Priya hoopt vooral op meer begrip. \u201cAls je zegt dat je diabetes hebt, weten mensen meteen hoe ze rekening moeten houden met jou. Bij vulvodynie is dat niet zo. Onze pijn is onzichtbaar.\u201d Vertelt ze. \u201cMaar ze is er wel. Elke dag.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Pati\u00ebntenorganisatie VulvaStories: https:\/\/www.vulvastories.com<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Priya was achttien toen haar vagina plots pijn begon te doen. Niet vaag, niet af en toe, maar scherp en allesoverheersend. Jaren laten kreeg ze de diagnose van vulvodynie, chronische…<\/p>\n","protected":false},"author":18,"featured_media":2528,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[30,33],"tags":[],"class_list":["post-2533","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuwslab","category-ziekte-gezondheid"],"mb":[],"featured_image_url":{"thumbnail":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505-150x150.jpg","medium":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505-300x199.jpg","medium_large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505-768x510.jpg","large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505-1024x680.jpg","1536x1536":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505-1536x1020.jpg","2048x2048":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_2505.jpg"},"post_author":"Noor Corthouts","assigned_categories":"NieuwsLab, Ziekte & gezondheid","mfb_rest_fields":["title","featured_image_url","post_author","assigned_categories"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2533","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/18"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2533"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2533\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2554,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2533\/revisions\/2554"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2528"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2533"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2533"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2533"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}