{"id":2410,"date":"2025-12-19T10:01:47","date_gmt":"2025-12-19T09:01:47","guid":{"rendered":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2410"},"modified":"2025-12-19T18:17:31","modified_gmt":"2025-12-19T17:17:31","slug":"dansen-met-een-lichaam-dat-tegenwerkt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/pxlmag.be\/?p=2410","title":{"rendered":"Dansen met een lichaam dat tegenwerkt"},"content":{"rendered":"\n

Hannah Thijs (25) kreeg op haar zeventiende de diagnose ziekte van Crohn. Vandaag studeert ze dans in Londen. Haar verhaal toont hoe een onzichtbare ziekte niet alleen het lichaam, maar ook het hoofd be\u00efnvloedt. En hoe leven met crohn een voortdurende oefening wordt:<\/strong> \u201cNegatieve gedachten kunnen mijn Crohn triggeren, en omgekeerd veroorzaakt buikpijn weer angst en donkere gedachten. Alles be\u00efnvloedt elkaar.\u201d <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor haar dansopleiding maakte Hannah al verschillende werkstukken rond haar ziekte. \u201cMijn opdracht ging over drie thema\u2019s uit de dance science<\/em>. Rust en slaap, cardio, en mentale gezondheid.\u201d Die onderwerpen koppelde ze rechtstreeks aan haar leven met crohn. \u201cIk zit nog altijd in een leerproces om milder te zijn voor mijn lichaam en voor mezelf”, zegt ze. Dans werd geen prestatie meer, maar een manier om te luisteren. Voor Hannah is expressie daarin essentieel. \u201cBewegen en cre\u00ebren helpen mij bij mijn ziekte,\u201d zegt ze. \u201cBij crohn is het extra belangrijk om emoties te uiten. Als je alles opkropt, voelt je lichaam dat.\u201d<\/p>\n\n\n\n

In haar praktijk verdiepte ze zich in de gut\u2013brain axis<\/em>, de wisselwerking tussen darmen, brein en emoties. \u201cSommige mensen noemen crohn een psychosomatische ziekte,\u201d vertelt ze. \u201cHet idee dat emoties zich vastzetten in je lichaam en er dan als ziekte uitkomen.\u201d Ze legt ook uit hoe lichamelijke processen een rol spelen. \u201cSerotonine, een stof die belangrijk is voor je stemming, wordt voor een groot deel aangemaakt door bacteri\u00ebn in je darmen,\u201d vertelt ze. \u201cMaar bij de ziekte van Crohn liggen die darmen helemaal overhoop. Dat heeft dus ook effect op je hoofd.\u201d Dat merkt ze elke dag. \u201cIk heb moeite met emotieregulatie, met simpele cognitieve taken, en ik heb vaak brain fog<\/em>. Het is constant inchecken. Negatieve gedachten kunnen mijn crohn triggeren, en omgekeerd veroorzaakt buikpijn weer angst en donkere gedachten. Alles be\u00efnvloedt elkaar.\u201d In Londen werkt ze verder aan haar toekomst, met haar lichaam als gids. \u201cIk dans niet ondanks mijn crohn. Ik dans met mijn crohn.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Hannah was zeventien toen ze ziek werd. \u201cHet leek eerst gewoon een buikgriep”, vertelt ze. \u201cMaar die ging niet over.\u201d Het was een turbulente periode: examens op school, en thuis een vechtscheiding tussen haar ouders. \u201cDe stress was enorm. Alles kwam samen.\u201d De ziekte wordt vaak vastgesteld op jonge leeftijd. \u201cDe grootste piek ligt tussen 15 en 25 jaar”, zegt gastro-enteroloog Bram Verstockt (UZ Leuven). \u201cNet in een levensfase waarin jongeren belangrijke stappen zetten, priv\u00e9 en professioneel.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Omdat haar vader de diagnose Colitis ulcerosa heeft, een chronische darmonsteking die alleen de dikke darm aantast, gingen artsen sneller op zoek naar een onderliggende oorzaak. Eerst kreeg Hannah een kuur cortisone, in de hoop dat de ontstekingen zouden verdwijnen. \u201cEr was echt hoop dat het tijdelijk was, dat het gewoon voorbij zou gaan.\u201d Maar de klachten bleven. Niet veel later volgde de diagnose: de ziekte van Crohn. \u201cJe kan een zeer zware darmontsteking hebben zonder dat het op je gezicht te lezen staat”, benadrukt Verstockt. \u201cDat zorgt vaak voor onbegrip in de omgeving.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Wat is de ziekte van Crohn?<\/summary>\n
De ziekte van Crohn is een chronische ontstekingsziektse van het spijsverteringskanaal.<\/td><\/tr>
Ze maakt deel uit van de groep IBD (Inflammatory Bowel Disease).<\/td><\/tr>
De ziekte verloopt in opvlammingen en periodes van remissie. <\/td><\/tr>
Klachten: buikpijn, langdurige diarree, vermoeidheid, gewichtsverlies en algemene malaise. <\/td><\/tr>
Crohn is onzichtbaar: mensen zien vaak niet hoe ziek iemand is. <\/td><\/tr>
De ziekte is niet te genezen, maar wel behandelbaar met medicatie. <\/td><\/tr>
Met de juiste opvolging hebben de meeste mensen met Crohn een normale levensverwachting.<\/td><\/tr><\/tbody><\/table><\/figure>\n<\/details>\n\n\n\n

Volgens Verstockt is crohn een typisch voorbeeld van een onzichtbare ziekte. \u201cEr rust een groot taboe op alles wat met stoelgang, diarree en buikpijn te maken heeft”, zegt hij. \u201cDat zijn klachten waar mensen niet spontaan over praten.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Hannah herinnert zich hoe ze als minderjarige medicatie kreeg die voor haar niet werkte. \u201cIk noem het zelf tweederangsmedicatie”, zegt ze. \u201cIk had het gevoel dat de dokters me niet serieus namen, misschien ook omdat ik nog zo jong was.\u201d Bovenop de fysieke klachten komt zo ook een mentale weerslag. \u201cDat mentale aspect is enorm belangrijk”, zegt Verstockt. \u201cEn het wordt nog te vaak onderschat.\u201d De bijwerkingen waren groot. \u201cIk verloor elk contact met mijn lichaam”, vertelt ze. \u201cIk wist niet meer wat ik voelde, wat normaal was en wat niet.\u201d Die vervreemding had ook een mentale impact. Ze belandde in een depressie. \u201cMijn lichaam deed dingen waar ik geen controle over had”, zegt ze. \u201cEn tegelijk werd er van mij verwacht dat ik gewoon bleef functioneren.\u201d <\/p>\n\n\n\n

Toch benadrukt Verstockt dat crohn geen eindpunt hoeft te zijn. \u201cOnze ambitie is altijd om mensen een kwaliteitsvol leven te laten leiden. Zodat ze hun leven kunnen uitbouwen zoals hun leeftijdsgenoten.\u201d Daarom wordt de ziekte volgens hem multidisciplinair aangepakt. \u201cNiet alleen door artsen, maar ook door IBD-verpleegkundigen, psychologen en di\u00ebtisten. We moeten niet enkel die diarree en buikpijn behandelen, maar ook de vermoeidheid en de mentale component.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Toen Hannah begin twintig was, begon het stilaan beter te gaan. Ze startte met een nieuwe medicatie die wel aansloeg. \u201cDie vertrouw ik enorm. Dat heeft mijn leven echt veranderd.\u201d Toch is de ziekte nooit helemaal weg. Vooral stress blijft een trigger. \u201cTijdens stresserende periodes heb ik extra angst dat de ziekte weer gaat opvlammen.”<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Foto door: Marie Claesen<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Haar lichaam leren vertrouwen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vandaag studeert Hannah dans in Londen. Haar lichaam is haar instrument, maar ook haar kwetsbaarste plek. \u201cIk merk dat ik meer rust nodig heb dan mijn leeftijdsgenoten”, merkt ze op. \u201cIk heb nog steeds last van brain<\/em> fog<\/em> en vermoeidheid. Dat blijft zoeken.\u201d Waar schaamte vroeger overheerste, is haar houding intussen veranderd. \u201cVroeger durfde ik het amper te zeggen. Nu maak ik er soms een grapje over: ja, het is echt shit<\/em>.\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hannah Thijs (25) kreeg op haar zeventiende de diagnose ziekte van Crohn. Vandaag studeert ze dans in Londen. Haar verhaal toont hoe een onzichtbare ziekte niet alleen het lichaam, maar…<\/p>\n","protected":false},"author":17,"featured_media":2474,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[30,33],"tags":[],"class_list":["post-2410","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuwslab","category-ziekte-gezondheid"],"mb":[],"featured_image_url":{"thumbnail":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926-150x150.jpg","medium":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926-300x200.jpg","medium_large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926-768x512.jpg","large":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926-1024x683.jpg","1536x1536":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926-1536x1024.jpg","2048x2048":"https:\/\/pxlmag.be\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/IMG_3926.jpg"},"post_author":"Marie Claesen","assigned_categories":"NieuwsLab, Ziekte & gezondheid","mfb_rest_fields":["title","featured_image_url","post_author","assigned_categories"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2410","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/17"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2410"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2410\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2546,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2410\/revisions\/2546"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2474"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2410"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2410"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/pxlmag.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2410"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}